Die magnifieke neus

Dakota heeft een zeer goed functionerende neus. Een belangrijk onderdeel van haar hondenlijf is het.

Wonderlijke ding is het; de neus van een hond.

Wanneer je die neus van dichtbij bekijkt zie je een heel scala aan groefjes die iedere neus uniek maken. Een neusafdruk zoals het bij ons de vingerafdruk is.

De magnifieke neus van Dakota. De groefjes goed zichtbaar en ook die witte haartjes net onder haar neus.

En het subtiele bewegen van de gehele neus of van beide kanten apart.

Wanneer je ziet dat de neus een beetje 'scheef' ruikt, dat is leuk om te zien.

De inkepingen langs de zijkanten van de neus vind ik een prachtig systeem.

Die creëren een luchtstroom om een geur geconcentreerd te maken en de hond kiest er zelf voor om dit wel of niet in te schakelen.


Gevoelig orgaan, die neus !

En belangrijk voor de hond, als wezen, om de neus te gebruiken waar deze voor bedoeld is.

Het verzamelen van essentiële informatie uit zijn omgeving. En dan bedoel ik ALLES uit zijn omgeving.


Dakota ruikt, snuffelt, speurt, detecteert, onderzoekt, tast, wroet, duwt met haar neus.

Veel informatie gaat via die neus rechtstreeks haar verdere systeem in en wordt daar verwerkt.

Gevoelig orgaan, die neus !


Staande honden, zoals Dakota, hebben het vermogen om levend, niet gewond wild op te sporen. Wilde dieren liggen in het gewas verscholen en verspreiden een wolk van geurdeeltjes wanneer de wind over de dieren heen waait. De staande honden lopen met een hoge kophouding door het veld om de geurwolken van wild te zoeken.

Wanneer ze in zo’n geurwolk komen lopen ze van de laagste concentratie deeltjes (het verst van het wild af) naar de hoogste concentratie deeltjes (het dichtst bij het wild).

Tijdens dit zoeken moeten de geurdeeltjes razendsnel worden afgebroken in de neus om bij een volgende ademhaling direct de richting en afstand te kunnen bepalen waar naar toe gelopen moet worden. Hoe deze afbraak zo razendsnel kan verlopen is nog niet bekend. Dat vind ik een mooi gegeven. De hond kan dit en wij weten niet precies hoe, wauw !

Als de staande hond een kritische afstand tot het wild heeft bereikt houdt hij plots halt en probeert heel behoedzaam stap voor stap het wild te naderen en te verhinderen om te vluchten. Ondertussen blijft de hond typerend ademhalen om de precieze afstand tot het wild te bepalen.


De neus van een hond beslaat het hele gebied van neusspiegel, het natte gedeelte, tot de plek tussen de ogen van de hond. De bek neemt ook deel aan de geuropname en verwerking. Dit werkt allemaal samen.

Heel dat gebied is gevoelig !

Ken jij het gevoel van pijn op je neus of voorhoofd na een onaangename prikkel van buitenaf? Iets om over na te denken en respectvol mee om te gaan.

Deze blog gaat alleen over de neusspiegel, het natte gedeelte aan het uiteinde van het neusgebied.

Een moment met Dakota waar ik dagelijks van geniet.

Ze klimt bij me op schoot, gooit haar hoofd in mijn nek en dan gaat ze heel subtiel met haar neus aan mijn gezicht snuffelen.

Op sommige plekjes stopt ze even, drukt ze even iets harder met haar neus tegen mijn huid, ademt uit en gaat weer verder.

Wanneer ze daarmee klaar is laat ze haar hoofd wat naar achteren vallen, kijkt me aan, gaat knikkebollen en valt in slaap.

Kan geen ontspanningsoefening tegenop; ik ben direct kalm wanneer ze op schoot is beland.

Gevoelig orgaan, die neus !